wtorek, 18 stycznia 2011

Konie gorącokrwiste – ognisty temperament i wdzięk

Konie gorącokrwiste posiadają szereg cech charakterystycznych, pozwalających je z powodzeniem odróżnić od zimnokrwistych krewniaków. Ich smukła, lekka budowa ciała w parze z żywiołowym usposobieniem sprawiają, że świetnie nadają się do prac w szybkim ruchu. Od lat konie gorącokrwiste wykorzystywane są w zawodach sportowych, a na wyścigach dominują rasy, w których rzadko brakuje domieszki krwi rasy angielskiej.

Najpopularniejsze odmiany koni gorącokrwistych to: koń arabski, koń pełnej krwi angielskiej, angloarab, angloarab shagya, koń śląski, koń fryzyjski, koń małopolski, koń wielkopolski oraz quarter horse. Najbardziej urzekły mnie swoim wyglądem i usposobieniem konie arabskie, angloarabskie i fryzyjskie.

Koń arabski wywodzi się z Półwyspu Arabskiego i jest rasa uważaną za jedną z najstarszych. Mimo osiągania niezbyt dużych rozmiarów (średnio 150 cm wysokości), jej przedstawiciele imponują szlachetną powierzchownością. Cechuje je lekka budowa ciała z często wysoko osadzonym ogonem i mała głowa o profilu szczupaczym. Konie arabskie słyną jako odważne, inteligentne oraz wierne stworzenia. Są nie tylko wytrzymałe na długich dystansach, ale również szybkie w galopie. Najpopularniejsze umaszczenie to siwe, gniade i kasztanowate. Z kolei rzadko występują konie kare.



Koń angloarabski (Angloarab) pochodzi z Francji i jest wynikiem krzyżówki konia angielskiego z arabskim. Przedstawiciele rasy to z natury łagodne, inteligentne stworzeniami, którym nie brakuje energii i zwinności. Bywają nieraz kłopotliwe w opanowaniu, ale podczas wyścigów sprawdza się ich niezawodna szybkość oraz umiejętność skoków. Angloaraby występują we wszystkich podstawowych rodzajach umaszczenia.



Koń fryzyjski wywodzi się z Holandii od dawnego konia leśnego zamieszkującego ziemie germańskie i fryzyjskie. Fryzy to stosunkowo masywne konie, umięśnione i silne. Cechuje je prosty lub garbonosy profil głowy, gęste szczotki pęcinowe oraz obecność pofalowanego ogona u ogierów. Przedstawiciele rasy rzadko wystawiane na zawodach sportowych są z powodzeniem użytkowane zaprzęgowo i wierzchowo. Praktycznie można wyróżnić dwa rodzaje umaszczenia koni fryzyjskich: krucza i płowiejąca.

sobota, 1 stycznia 2011

Kot Manx – historia rasy kotów bez ogonów

Powstanie rasy sławnych kotów nie posiadających ogonów jest przykładem utrwalania wady genetycznej w populacji. Najprawdopodobniej doszło do mutacji kodu genetycznego u jednego z przedstawicieli kota brytyjskiego zamieszkującego wyspę Man. Krzyżowanie osobników z mutacją z innymi rasami pozwoliło rozpowszechnić odmianę. Szybko doszło do zwiększenia jej liczebności, gdyż doceniono nie tylko charakterystyczny wygląd tych kotów, ale również przyjazne usposobienie i przywiązanie do opiekunów. W latach 60. GCCF uznało koty Manx za odrębną rasę, ustalając wzorzec.

Jak się okazało przedstawiciele rasy Manx posiadają gen letalny, który warunkuje oprócz braku lub obecność niewielkiego, nieprzekraczającego 3cm ogona, dość często zniekształcenia kręgosłupa, skrócenie jelita grubego oraz zaburzeń układu nerwowego. Dolegliwości z tym związane ujawniają się przed czwartym miesiącem życia, stąd najlepsi hodowcy nie sprzedają kotów poniżej tego wieku. Poza tym koty są zdrowe, jednak z uwagi na latentność genu, płody kotów obu rodziców posiadających mutacje giną.

Koty Manx należą do kotów spokojnych, zrównoważonych, preferujących mało hałaśliwe towarzystwo. Ich przedstawiciele są przyjaźnie usposobione i szybko przywiązują się do własnego opiekuna oraz domu. Mają silnie rozwinięty instynkt łowny, nie straszne im kontakty z wodą czy jazda samochodem. Cechą charakterystyczną prócz braku ogona jest typowy chód przypominający podskakiwanie jak u królika, wynika on z nieproporcjonalnie wyższej tylnej od przedniej część tułowia.

środa, 8 grudnia 2010

Znamy już polskiego Psa Bohatera Roku

7 grudnia 2010 r. w Warszawie ogłoszono wyniki plebiscytu na Psa Bohatera Roku. Nagrodę główną otrzymał Killer, policyjny pies tropiący z Gostynia, który w ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy uratował życie dwóch osób. W sumie nagrodzono aż sześciu psich herosów. Dokonania każdego z nich zasługują na ogromne uznanie!

Każde zgłoszenie do plebiscytu „Pies Bohater Roku 2010” było wyjątkowe, każde opowiadało niezwykłą historię. Jedne dotyczyły psów ratujących życie ludzi w ekstremalnych sytuacjach, inne opisywały oddaną pracę na rzecz osób niepełnosprawnych, a jeszcze inne mówiły o dokonaniach psów terapeutów. Przyznając nagrodę główną, cztery wyróżnienia oraz nagrodę specjalną, organizatorzy ogólnopolskiego programu „Pomóżmy Razem”, w ramach którego odbywa się plebiscyt „Pies Bohater Roku” po raz kolejny zwrócili uwagę na osiągnięcia najdzielniejszych polskich czworonogów.

Historia Killera:

Pies roku - KillerOwczarek niemiecki Killer (służbowo Tarmed) na co dzień pracuje w Komendzie Policji w Gostyniu. W ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy zasłużył się dwukrotnie, odnajdując dwóch zaginionych mężczyzn. Jedna z sytuacji była wyjątkowo trudna, ponieważ temperatura dochodziła do -15ºC, a zaginiony chorował na padaczkę i zaburzenia osobowości. Policjanci podczas poszukiwań przeczesali pobliski park, wsie i pola, sprawdzali drogi, dukty leśne oraz stacje kolejowe. W końcu natrafili na ślady obuwia odciśnięte w śniegu, które rozpoznali rodzice zaginionego mężczyzny. Sprowadzony na miejsce Killer podjął trop i mimo trudnych warunków pogodowych zaprowadził policjantów w miejsce, gdzie leżał zaginiony. Mężczyznę znaleziono w rowie, był wyczerpany i zziębnięty. Udzielono mu pierwszej pomocy i przewieziono do gostyńskiego szpitala. Dzięki Killerowi pomoc została udzielona na czas.