Nazwa felinoterapia wywodzi się od łacińskiego słowa felis oznaczającego kota. Jest to rodzaj zooterapii, która polega na kontakcie kota z osobą poddawaną terapii. Felinoterapia to część terapii, w której biorą udział także inne zwierzęta, tj. psy (dogoterapia), konie (hipoterapia), świnki morskie, osły, kozy i kury. Terapia z udziałem zwierząt nazywana jest AAT - Animal Assisted Therapy.
Felinoterapia, czyli moc kociego mruczenia
Kot potrafi stworzyć z człowiekiem niezwykłą i niepowtarzalną więź. Kot wyczuwa ludzki nastrój i potrafi się do niego dostosować. Co ważne, ponieważ potrafi bardzo wczuć się w nasz nastrój, nie powinniśmy zbyt go nim obciążać, gdy jest bardzo zły, gdyż kot przejmuje te emocje, a ponieważ ich nie rozumie, nie może się ich pozbyć. Dlatego, gdy mamy fatalny nastrój, nie przekazujmy go zbyt dużo kotu. Kot poprzez mruczenie, którego mechanizm tak naprawdę nadal nie jest do końca poznany, mizianie się, łaszenie, pieszczoty, przez jego głaskanie poprawia nam nastrój i samopoczucie psychiczne, ale jest w stanie wpłynąć dobroczynnie także na nasze zdrowie. Otóż, głaskanie kota powoduje m.in. obniżenie poziomu cholesterolu i trójglicerydów, ciśnienia krwi, przez co znacznie zmniejsza się ryzyko zachorowalności na choroby układu krwionośnego. Ponadto, koty wyczuwają bolące nas miejsca i układają się na nich, co z kolei jest pomocne w uśmierzaniu bólu. Mechanizm kociego leczenia bólu związany jest z tym, że bolące miejsca są naładowane dodatnio, a kocia sierść ujemnie, zatem przy zetknięciu takiego miejsca z kocim futerkiem następuje neutralizacja jonów.
Jaki kot nadaje się na felinoterapeutę
Oczywiście nie każdy kot może zostać kocim terapeutą - musi spełnić kilka warunków. Jednakże kot w przeciwieństwie do psa - dogoterapeuty nie wymaga szczególnego szkolenia, ponieważ wykorzystuje się ich wrodzone zachowania i charakter. Na pewno kot terapeuta musi mieć spokojny temperament, musi być kontaktowy, lubić głaskanie, często długotrwałe i nie może przy tym okazywać zniecierpliwienia. Ponadto, powinien dobrze znosić podróże i łatwo przystosowywać się do nowego i nieznanego otoczenia. Kot terapeutyczny zanim rozpocznie swoją misję przechodzi testy. Takie kot powinien mieć skończony rok, być zdrowy, mieć książeczkę zdrowia z aktualnymi szczepieniami, badaniami i odrobaczeniem.
Dla kogo felinoterapia
Felinoterapia świetnie nadaje się dla osób starszych, chorych psychicznie i dzieci, zwłaszcza autystycznych. Poza tym, może być częścią programów rehabilitacyjnych, edukacyjnych, resocjalizacyjnych. Koty są najlepszymi terapeutami dla osób starszych, zwłaszcza chorych na Alzheimera, ponieważ dobrze sprawdzają się w roli towarzyszy - nie wymagają zbyt wielu zabiegów, ale motywują do aktywności i co najważniejsze zmniejszają poczucie osamotnienia. W bardzo wielu krajach koty na stałe mieszkają w domach spokojnej starości czy domach opieki. Koty mają także świetny wpływ na osoby chore psychicznie, niepełnosprawne intelektualnie oraz dzieci chore na autyzm. Nienarzucające się zachowanie kota i jego niepowtarzalna osobowość powodują,że autystyczne dzieci nawiązują z nim kontakt, uspokajają się i otwierają. W takich przypadkach felinoterapia jest dużo bardziej wskazana niż np. dogoterapia, gdyż bezpośredniość psa bywa dla takich dzieci zbyt silnym doznaniem.
